اکبر عالمی،عالم عالم سینما

زندگی سخت و طاقت فرسا شده و کوچ عزیزان و بزرگان آن را سخت تر از سخت کرده و می کند.این روزها آن قدر از مرگ بزرگان و دوستان نوشته ام که قلم بوی کافور گرفته است.
هر بار به خود نهیب می زنم که دیگر از مرگ ننویس و دور این پدیده را خط بکش،لااقل مدتی دست به قلم مبر،اما مگر می شود وقتی بزرگی چون اکبر عالمی که عالم عالم سینماست،دست به قلم نشد و چیزی ننوشت؟
هنر و سینمای ایران مردان بزرگی داشت و دارد که کمتر قدرشان را دانستند و از وجودشان بهره بردند.بی شک یکی از این بزرگان اکبر عالمی است.این مرد بزرگ تسلط کافی و وافی بر هنرهفتم و تکنیک های آن داشت.هم عکاسی را به خوبی می شناخت و استاد این کار بود،هم دست به قلم بود،هم یک مجری توانا،هم مستندساز و از همه مهم تر،معلمی دانا بود و دلسوز با دانشی فراوان که بسیاری از بزرگان امروز سینما و تلویزیون خوشه چین مزرعه غنی سواد او هستند.
در دهه بی نظیر ۶۰ علی رغم جنگ و مشکلات دیگر،حال همه چیز خوب بود،به خصوص،سینما و تئاتر.اکبر عالمی در آن دوران که تلویزیون کمتر فیلم نشان می داد،برنامه «سینما دو» را در شبکه دو راه انداخت،هم فیلم های سینمایی را به تماشا گذاشت و هم با تحلیل های خوب و دقیق و روان،آنها را برای مخاطبان خاص و عام کالبد شکافی کرد و به دانش سینمایی شان افزود.
برنامه ای آموزشی نیز درباره هنر عکاسی داشت که بسیار مفید بود.
اکبر عالمی دایره المعارف سینما بود.خوش به حال کسانی که در کنارش یا در کلاس هایش کسب تجربه و دانش اندوزی کردند.بسیاری از افرادی که اکنون در سینما و تلویزیون فعالیت دارند مدیون این مرد بزرگ و عالم با عمل هستند.
وی از بزرگانی بود که مورد وثوق همه بود و روی حرفش حساب باز می کردند.امروز سینمای ایران به چنین افرادی احتیاج دارد،اما هزاران حیف که از دانش و توانایی اکبر عالمی و امثال وی آن گونه که باید و شاید بهره نبرده و نمی برند.
امروز سیل تسلیت ها دوباره از سوی مدیران هنری و سینمایی جاری شده است،مانند همیشه.مدیرانی که این چنین خود را در مرگ استاد اکبر عالمی غمگین نشان داده و از فقدان او آه و حسرت می کشند،آیا از وجودش بهره کافی بردند تا چرخ امور بهتر بچرخد؟!رییس سازمان سینمایی از خرمن دانش و تجربه این متخصص سینما،چند خوشه یا حتی دانه برداشت کرد؟چند بار وی از وی مشورت گرفت؟چند بار برای عرض سلام به منزل یا محل کارش رفت؟این مدیران هستند که باید به دیدار بزرگان بروند،نه اینکه بزرگان به دیدار آنان بیایند.
امروز بسیاری در مرگ اکبر عالمی گریبان چاک کرده و موی پریشان می کنند،اما در حیات این استاد سراغی از او نمی گرفتند.بزرگ ترین ایراد سینمای ایران این است که از توانایی،تجربه و سواد چنین افراد بزرگی استفاده نکرده و نمی کند؟تهیه کنندگان محترم برای ساخت فیلم های شان چند بار با امثال عالمی مشاوره کرده یا می کنند؟اگر استفاده می شد از کوه تجربه این استادان،مطمئنا وضعیت سینما بسیار بهتر از این بود که مشاهده می شود.
خدایت بیامرزاد ای استاد بزرگ و معلم نازنین.باشد که راه تو را ادامه دهند و نامت را همواره زنده نگهدارند.

سیدرضا اورنگ

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید