نگاهی به اسکار ۲۰۲۰؛ بهترین در سالیان اخیر

, نگاهی به اسکار ۲۰۲۰؛ بهترین در سالیان اخیر, اخبار هنری, اخبار هنری

اخبار هنری : سال گذشته هنگامی که از آخرین پاکت جوایز اسکار نام فیلم “Green Book” بیرون آمد گویی آکادمی اسکار میخواست آخرین ضربه را محکمتر بزند! اسکار ۲۰۱۹ بد بود و به بدترین شکل هم به پایان رسید. با خودم گفتم واقعا هالیوود تا چه زمانی و به چه قیمتی بر مواضع سنتی خود پافشاری خواهد کرد. طلسم ندادن اسکار بهترین فیلم به یک فیلم غیر انگلیسی انگار تبدیل به خط قرمز آکادمی شده بود. حتی به قیمت انتخاب کردن “کتاب سبز” که بدون شک یکی از ضعیف‌ترین (اگر نگوییم ضعیف‌ترین) فیلمهای برنده اسکار تاریخ است.

البته سال ۲۰۱۹ اصلا سال خوبی برای فیلمهای انگلیسی زبان نبود. شاید تنها فیلم انگلیسی زبانی که تا حدودی برازنده اسکار بود، فیلم “The Favourite” بود. دیگر نامزدهای اسکار لیاقت همین نامزدی را هم نداشتند و سالی که بهترین سال برای تابو شکنی اسکار بود فرجام بدی داشت. پس از مراسم اسکار ۲۰۱۹ به تفصیل به این مطلب پرداختیم اما آنچه جوایز اسکار سال قبل را دوباره برای من یادآور شد، سنت شکنی آکادمی در سال ۲۰۲۰ بود.

شک نکنید که سال ۲۰۲۰ از هر لحاظ درخشانترین سال برای اسکار در دهه اخیر بوده است. دلایل زیادی برای آن وجود دارد. از کیفیت فیلمها گرفته تا جوایزی که تقریبا حق را به حقدار رساند. اما آخرین پاکت، آن را در تمام تاریخ ماندگار کرد؛ زمانی که نام فیلم “انگل” به عنوان برنده اسکار خوانده شد و تبدیل به اولین فیلم غیر انگلیسی زبانی شد که به این افتخار دست می‌یابد.

در آن لحظه احساس دوگانه‌ای داشتم، از یک سو در دل راضی از سنت شکنی جسورانه آکادمی و از سوی دیگر در سر سوال‌های بی‌جواب بسیار. با خود فکر کردم در طول ۹۲ سال تاریخ برگزاری آکادمی آیا هیچ فیلم غیر انگلیسی زبان دیگری لیاقت این افتخار را نداشت؟ فراموش نکنیم که این افتخار از برگمان، کوروساوا، گدار، تارکوفسکی، فلینی، آنتونیونی، اوزو، بونوئل، تروفو و… گذشته و در نهایت به دست “بونگ جون هو” رسیده است! چه احساس غریبی…! چه سالهایی که ناسیونالیسم کورکورانه اسکار این اساتید و شاهکارهای تکرار نشدنی سینما را نادیده گرفت و زمانی این سنت را شکست که میشد شکسته نشود!

اگر از آخرین پاکت مراسم اسم “ایرلندی”، “۱۹۱۷”، “روزی روزگاری…”، “داستان ازدواج” و یا حتی “زنان کوچک” و “جوکر” در می‌آمد، احتمالا کمتر کسی بر آن خرده میگرفت ولی امسال آکادمی اسکار میخواست جبران کند. جبران هرآنچه به تاریخ بدهکار بود. یک اسکار به فینیکس، یکی به برد پیت و… یک اسکار تاریخی به فیلمی غیر انگلیسی زبان.

در حالی که این مطلب را می‌نویسم نام ده‌ها فیلمی که در تمام این سالها سزاوار اسکار بودند و هرگز به آن نزدیک هم نشدند از ذهنم عبور میکند. فیلمهایی که البته برای دیده شدن و ماندن نیازی به اسکار نداشتند اما…

با این حال این تابو شکنی را به فال نیک میگیریم ولی فراموش نخواهیم کرد که کژسلیقگی و لجبازی آکادمی باعث شده که در میان برندگان تاریخ اسکار برای همیشه نام فیلمی همچون “کتاب سبز” نیز وجود داشته باشد!

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید