شهدا: درباره ما فیلم و سریال نسازید!

اخبار هنری:

بعد از رهایی از چنگ کرونا، دچار کمی افسردگی و بی خوابی مزمن شدم.با وجود خستگی زیاد و ضعف روحی و جسمی که نیاز به استراحت بود،خواب به چشمانم نمی آمد.انگار در حلقه چشمانم زغال داغ نهاده بودند.

روز چهارم بی خوابی،یک آن پلک هایم سنگین شد.در عالم خواب و بیداری،صدای انفجاری را شنیدم و گرد وغباری بلند شد.همه جا خاک بود و دود.از میان غبار مردی تکیده با سر و صورت و لباسی غبارآلوده و چشمان خمار از بی خوابی بیرون آمد و گوشه ای چمباتمه زد.هنوز در آغاز جوانی بود،اما قامت و چهره اش به پیرمردان دردکشیده می مانست.

خیلی زود شناختم اش،خواستم نامش را فریاد بکشم که دست تکیده اش را بلند و دعوت به سکوت کرد.

با آن طمانینه همیشگی و ته لهجه شیرین گفت:تمام عمر،به خصوص در دوران جنگ تحمیلی،تمام تلاش من ، دوستان و رزمندگان،این بوده که نامی به میان نیاید.منی وجود نداشته باشد و همه او باشد.اکنون نیز که بیش از 30 سال است در جهان دیگری سکنا گزیده ایم،روا نمی داریم کسی یا جایی نام ما را بر لب بیاورد و خدای ناکرده از آن سوءاستفاده کند.

مانند همیشه محو جمال و جلالش بودم.بغضی ناخواسته مدام گلویم را فشار می داد،اما نمی خواستم،اشکم خودنمایی کند تا موجب آزارش شوم.

آرام ادامه داد:بسیاری از ما از خداوند خواستیم تا در گمنامی شهید شده و قبری بی نام و نشان داشته باشیم.او نیز پاسخ خواسته برخی از ما را داد.اکنون بیش از 30 سال است که جسم پاره پاره ام در زمین و روح آزاده ام در حریم قدسی پرواز می کند.

جایی در جنت که یزدان پاک ما را منزل داده،همه پرآوازه اند،اما نام من و دیگر رزمندگان شهید،مدام ورد زبان ساکنان بهشت است.

اینجا غریب نیستیم،اما در دنیای شما هنوز غریبیم و هرچه بیشتر از نام و راه ما سوء استفاده می شود،غریب تر می شویم.

ما بدون چشمداشت به مال و نام و مقام،برای یزدان و دفاع از ایران و مردم صبور آن،وارد صحنه های نبرد شده و به دل دشمن زدیم تا ایران بماند.

شاید آنان نمی دانند یا نمی خواهند بدانند که ما از این بالا ناظر اعمال و رفتارشان هستیم و کوچک ترین اتفاقات را زیر نظر داریم.ما دیده و می بینیم که از نام ما برای کام خودشان چه سوءاستفاده هایی شده است!

ما نمی خواهیم بنیادی روایتگر فتح ما باشد و سازمانی دنبال به اوج رساندن مان.ما راوی روایت خود بوده ایم و به اوج نیز رسیده ایم.

کدام جایگاهی بالاتر از مکانی است که اکنون در آن سکنا داریم؟

خدا می داند وقتی از این بالا می بینیم و می شنویم به نام ما و به کام خودشان فیلم و سریال می سازند و بیت المال مردم را هزینه می کنند،چه حالی می شویم و چه اشک هایی می ریزیم.

ما در کنار مردم بوده و هستیم،می خواهیم همه چیز برای مردم و به کام آنان باشد.چگونه می توانیم بپذیریم در زمانی که مردم گرفتار نداری و بیماری هستند،به جای هزینه کردن بیت المال برای رفع نیاز آنان،خرج فیلم هایی شود که نه کیفیت دارند ونه مخاطب.

بیش از نود درصد این فیلم ها و سریال ها،به جای اینکه جایگاه ما را نزد مردم و به خصوص نسل جدید بالاتر ببرند و ما و راه مان را به آنان بشناسند،بیشتر ضربه زده و حتی ذهنیتی که پیش از این مردم از ما داشتند را مغشوش کرده اند.

اگر در کارشان موفق بودند،نسل جدید این قدر با ما و راه مان بیگانه نبود.می بینیم و می شنویم که اکثر قریب به اتفاق مردم ایران و نسل جدید،در ذهن و دل خویش به ما افتخار می کنند و احترام می گذارند،چون برای آنان جنگیدیم و شهید شدیم.

ما هنگام رفتن به جبهه،هرگز ملت ایران را از هم تفکیک نکرده و نگفتیم برای دفاع از خاک،جان و ناموس بخشی از آنان قدم در این راه گذاشته ایم.

ما برای دفاع از ناموس و جان همه مردم ایران با اعتقادات و تفکرات مختلف تا مرز شهادت جنگیدیم.بنابراین اگر قرار است درباره رزمندگان ایران و شهدایش فیلمی ساخته شود،باید همه دلسوزان واقعی و با هر تفکری اجازه داشته باشند و امکانات در اختیارشان قرار بگیرد.

خدا شاهد است و ما می بینیم بسیاری از کسانی را که به عنوان خودی تلقی کرده اند و امکانات مالی و غیر مالی در اختیار آنان گذاشته اند تا فیلم و سریال بسازند،اصلا اعتقادی به رزمندگان و راه شان ندارند،اما برخی از کسانی که با زدن انگ غیر خودی از امکانات محروم شان کرده اند،به راه ما باور داشته و رزمندگان را می ستایند.

چه افراد دلسوزی که برای ساخت فیلم های جنگی به بنیادها و سازمان ها مراجعه کردند و به آنان میدان ندادند و ما این صحنه ها را دیدیم و گریستیم.

از این بالا،نه تنها رفتارها را می بینیم،نیت قلبی همه را نیز می خوانیم…

سیدرضااورنگ

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید